Çok.

Ofisten çıkıyorum. Yürümeye başlıyorum.

Sanki günlerdir kapatıldığım bir hücreden bir yolunu bulup da kaçmışım gibi bir rahatlama duygusu sarıyor bedenimi. Nasil ki bir kaçak, yakalanma ihtimalinin tediginliği ile hiçbir zaman tam olarak rahatlayamazsa ben de öyleyim. Üstelik benimkisi her sabah kendimi bilerek kapattığım bir hücre. Yakalanma ihtimali değil beni ürperten, her sabah o kapana gireceğini bilmenin sıkıntısı. Her sabah.

Bu sabah

ve yarın

ve ondan sonraki sabah

ömrümün her sabahı

 Mevsimler benden habersiz değişiyor artık. Ne zaman güneş açtı, ne zaman bahar geldi farkında bile değilim. Üstümdeki kazak fazla geliyor, adım adım terliyorum. Terlemekten nefret ederim ama bugün hoşuma gidiyor. Bedenimdeki bütün gözenekleri tek tek hissediyorum. Her gözenekten minik bir ter damlası çıkıyor. Minik ter damlaları birleşerek büyüyor büyüyor ve yavaşça ayağımın dibinde toplanmaya başlıyorlar. Tanrım ne çok terlemişim!!!!!!! Minik damlaların toplamından iri bir su birikintisi oluşuyor. Eğiliyorum yavaşça, su birikintisinde kendi yüzümü görüyorum. Aksim benimle konuşmaya başlıyor. Ama ne dediğini duyamıyorum. Biraz daha eğiliyorum. Su birikintisindeki ben benimle konuşuyorum. Ama ben, benim ne dediğimi anlayamıyorum. Eğil. Biraz daha eğil. Hayır olmuyor. Benim bana bağırdığımı hissediyorum ama allah kahretsin duyamıyorum. Bir panik duygusu sarıyor her tarafımı. Ne söylüyorum ben bana? Bunu öğrenmem lazım. Benim bana ne söylediğimi duyamıyorum!!!!!!!!!!! Yere oturuyorum. Bacaklarımı iki yana kurbağa gibi açarak. Yavaşça başımı su birikintisine doğru yaklaştırıyorum. Bedenimin öne doğru yaptığı hareket karnıma, kasıklarıma baskı yapıyor. Çişim var. Kimseden utanacak sıkılacak halim yok, çişimi düşünecek halim de. Kendimi rahat bırakıyorum. Oturduğum yerde önce sıcak, sonra ılık, sonra da ıslak bir halde kendi çişimle sarılıyorum. Hem farkındayım hem de değilim. En son ne zaman altıma yaptım? Önemi yok, önemi yok, hiçbirşeyin önemi yok. Su birikintisindeki ben bana bağırmaya devam ediyor. Benim bana ne söylediğimi duymam lazım! Kulağımı yavaşça birikintiye doğru yaklaştırıyorum. Şeytan minarelerinin içinden gelen uğultuya benzer bir ses duyuyorum. Uğultu gitgide artıyor. Bacaklarımı kurbağa şeklinde yana açmış, öne doğru eğilmiş oturuyorum. Uğultu o kadar şiddetleniyor ki, su birikintisini hareket ettirmeye başlıyor. Önce yavaş sonra da gitgide hızlanarak dönmeye başlayan suda bana bağıran benin görüntüsü dalgalanıyor ve tam yitip gitmek üzereyken anafor beni içine çekiyor. Dönüyorum. Dönüyorum. Dönüyorum. Kendi etrafımda, suyun etrafında. Birikintinin dışından bana bakan ben, benim etrafımda. Herşey dönüyor. Dünya dönüyor. Midem bulanıyor, görüntüler, sesler birbirine karışıyor. Sular ağzımdan burnumdan giriyor. Kendi terimi içiyorum. İçtikçe çişim geliyor. Kendi terimi işiyorum.

Birden anaforun tam ortasından bir el çıkıyor. Can havliyle o ele tutunuyorum. Köküne sıkı sıkıya bağlı bir kılı cımbızla çeker gibi, beni güçlü bir hamleyle çekip çıkarıyor bu girdaptan. Öyle bir fırlıyorum ki birikintiden dışarı, o hızla birikintiye bakan bana çarpıyorum. Alnım alnıma göğsüm göğsüme dokunduğu anda iki ben birleşiyoruz.

Ayağa kalkıp yürümeye devam ediyorum.

13.05.2004

Ertesi sabah ofiste masamda kitabı gören arkadaşım, “çok güzeldir, beğendin mi” diye sordu, “bayıldım” dedim. Gerçekten de bayılmıştım. “Bir Süre Yere Paralel Gittikten Sonra” kendimi kaybetmiş, “Baharda Yine Geliriz” demesine rağmen büyük bir çaresizliğe kapılmıştım kitabı bitirdikten sonra.

Soğuk bir günde tanımıştım Barış Bıçakçı’yı ve de çok memnun olmuştum tanıdığıma.

Kasım ayında yeni kitabının çıkacağını duyduğumda çok sevindim, eski bir dosta rastlamışım da, ayaküstü sohbetten sonra bir bardak çay içmişim gibiydi bu sevinç. Öyle güzel, öyle naif.

Bir süre alamadım kitabı, o oldu, bu oldu, şu oldu, olaylar olaylar vuku buldu. Bilemiyorum belki de hazzı ertelemek istedim, ne kadar geç okursam o kadar iyi olur diye düşündüm, ama sonra daha fazla dayanamadım, okudum. Elime aldım, başladım ve bitirdim.

Eryaman’da yaşıyordu Cemil’le Nazlı. Banyonuz akıtıyor şifresinin kullanıldığı kutu kutu evlerden birindeı. Nazlı çalışıyordu, Cemil işi bırakmıştı, iyi de yapmıştı. Onca yıllık çalışma, inşaatlar insan da sinir bırakmıyordu, insan yaşadığını unutuyordu, iyi yapmıştı Cemil işi bırakmakla. Şimdi ne mi yapıyordu? Yazıyordu, okuyordu, dinliyordu. Rakıyı fazla kaçırdığında “Artık öyle bir dünyada yaşıyoruz ki bizim bildiğimiz şeyleri kimse bilmiyor.”diyordu. Çok da haklıydı, soyumuz yavaş yavaş tükeniyordu. Romanını verdiği yayınevinin editörüyle hayalinde diyaloglar – monologlar yaratıyordu. Bekliyordu Cemil, o güzel editörün arayıp “beğenmedik ya da beğendik” demesini bekliyordu. 40’lı yaşlardaydı, evliydi, çocuksuzdu, kariyerinin belki de en iyi yerinde işi bırakmıştı, yazıyordu ve romanını verdiği yayınevinden haber bekliyordu ama sadece beklemiyordu, geçmişe gidiyordu, hastane odasında kirpikleri seyrelmiş babasıyla, Nazlı’yla, gençliğiyle, arkadaşlarıyla geçmişe gidiyordu, beklemeyi kolaylaştırmaya çalışıyordu. Zamandan korkmuyordu bu nedenle de kol saati bile kullanmıyordu.

Aylar süren beklemeden sonra güzel editör hanımın “romanınızı beğendik ama karakteri biraz geliştirmenizi istiyoruz” demesinin bile karmaşayı bitirmeyeceğini söylüyordu Cemil.

Çok haklısın Cemil, karmaşa hiç bitmiyor. Evin bugün yarın ölecek olan kedisi mucizeyi insan uyandırmak istiyor ama yazık uyusun da istiyor.

Yönetmen koltuğunda  Isao Takahata’nın oturduğu ve orjinal adı Hotaru no Haka olan filmin müzikleri Michio Mamia imzası taşıyor.
2. dünya savaşı sonlarında geçen ve iki kardeşin hayatta kalma çabasının anlatıldığı film 1945′te Japonya’daki savaş sırasında kardeşini yetersiz beslenme sonucu kaybeden Nosuka’nın aynı adlı yarı otobiyografik romanını temel alıyor.
İzleyecek olanların kafasında belli bir şablon oluşturmadan, herhangi bir beklenti yaratmayarak tüm duyguları açık olarak izlenebilmeleri için filmin konusuyla ilgili fazla detaya girmek istemiyorum.
Savaş hakkında yapılmış bir çok filmi geride bırakacak kalitedeki bu filmi izlerken yanınızda bolca peçete bulundurmanızı tavsiye ediyorum.

Fragman

“Yazarlığın bencilce, takıntılı bir uğraş olduğunu anımsatmaya gerek yok. Hangi itki saatler boyu, sonu belirsiz bir çabanın peşinde koşmayı sağlar; bunu kestirmenin de kolay olduğunu söyleyemem. Kimi yazar, önemli, özel, dikkat çekici olmak için masa başına otururken; kimi, ruhsal ıstıraplarını dindirmek, içe kapanık hallerinden kurtulmak ya da kendi kendine konuşmak için yazmayı seçmiştir.” diyerek başlamış yazısına Aysever.

Gerçekten de yazı ile uzaktan yakından ilgisi olan herkes “neden yazıyorum?” sorusunu kendisine sorar mutlaka. Bunun cevabını Sait Faik kadar net (yazmasaydım çıldıracaktım.) verenler ve yazdıklarıyla büyük bir yazar olarak edebiyat tarihine geçenler yanında, kendi kendine birtakım defterlere, kağıt parçalarına, bilgisayarındaki word dosyalarına yazanlar, bulduğu bir peçeteye 2-3 dize döktürenler, yaşadıklarını günü gününe bir yerlere itinayla kaydedenler, internetin kolaylıklarından yararlanıp blog yazanlar da bol. Bunların kaçı “neden yazıyorum?” sorusuna “Çünkü..” ile başlayan net bir cevap verebiliyordur acaba?

Bolca günlük, iki üç hikaye ve sıkça da blog yazan birisi olarak, “neden yazıyorum?” sorusuna verebileceğim net bir yanıt yok. Kendimi bildim bileli hep “güzel yazan bir insan olmak” istedim. Güzel yazanın tanımı yıllar içinde değişti ve kapasitesinin farkında olan her mantıklı insan gibi bir gün yazdığım muhteşem şeylerle Nobel Edebiyat Ödülü alma hayalim daha mütevazı heveslere yerini bıraktı:)

“Yazmak” bence olağanüstü bir beceri ve yazabilen insanlara duyduğum hayranlık ve imrenme duygusu o kadar güçlü ki, birilerinin birazcık bile olsa bana karşı böyle bir hayranlık duyması için yazıyorum galiba. Bir önceki aklıbaşında, mazbut paragrafla tamamen çelişik bir cümle oldu farkındayım ama samimi hislerim bunlar. Elimden gelenin en iyisi neyse onu yapabilmek ve yazdıkları hiç değilse okunur birisi olmak. 

Yazmak ile ilgili olarak yazanlar da yazmayanlar da çok sık düşünür, yazmak eylemi hakkında bolca kafa patlatırken, “okumak”, yazmak kadar çok düşünülen bir durum değil gibi. Tabii ki “neden okuruz, insan neden okur?” soruları sorulmakla birlikte, gerçek bir yazar bile neden yazdığını sorgularken halis okur sadece okur.

Neden okuduğumuzun açıklaması neden yazdığımızın açıklamasından daha müphem gelir bana da.

Birşey öğrenmek için mi okuruz? Hayır asla. Öğrenmek için yapılan okumaların niteliği farklıdır, okurken bir şey öğrenmenin niteliği farklı.

Başka hayatlar, başka insanlar, başka ülkeler, hiç bilmediğimiz mutluluklar, kederler..mi çeker bizi kendisine?

Kitaplardan önce efsaneler, masallar, söylenceler karşılardı bu ihtiyacı. Bugün de televizyon ve sinema, üstelik görselliği de işin içine katarak envai çeşit hikayeyi önümüze seriyorlar. O zaman neden okuyoruz? Hobilerim, kitap okumak, müzik dinlemek..diye başlayanlardan olmadım hiç. Okumak şart diyenlerin peşine takılıp okumaya çabalayanlardan da. Birilerine kendimi beğendirmek için de okumuyorum. Ben sadece okuyorum, okumayı söktüğümden beri. Düşünmeden, içgüdüsel olarak, bir ihtiyaç olarak, yeterince okuyamadığım zaman yoksunluğunu çekerek.

Kendi başıma ve kendimi tamamen kaptırarak yaptığım tek eylem okumak. Çalan kapıyı, yanan yemeği bile farketmemek..Okuduğum kitabın içinde erimek kaybolmak, kendimden soyunmak, bambaşka bir ben olmak.
Yazımın başında Enver Aysever’den bir alıntı yapmıştım; “yazarlığın bencilce, takıntılı bir uğraş olduğunu anımsatmaya gerek yok” diyordu ya Aysever.

Bence okumak da yazmak kadar hatta kimi zaman daha bile bencilce, daha takıntılı bir uğraş.

O zaman tüm “yazar”lara ve “okur”lara selam olsun.

• Bir cinayet cezalandırılabilir mi? Mademki işlenmiştir çaresi yoktur, hürriyetten mahrum etmekten başka bir şey yapılamaz.
• Ancak bu yanlıştır. Bir cinayet veya hayatı iade imkânı yoktur, o halde ne bir şey ödenmiş ne de herhangi bir şekilde kefaret edilmiş olur.

• Mühim olan, suçluları, lüzumsuz inceliklere büyük masraflara bakmadan ortadan kaldırmaktır.
• Ben olsam, suçluları üç sınıfa ayırırım: Büyükler (katiller, vatan hainleri vs), ortalar (yaralama, hırsızlık, sahtekârlık vs.) ve küçükler (haksız mal edinme, iftira vs). Ve her sınıf için tek ceza koyarım. Mesela büyükler için ölüm cezası, ortalar için ebedi sürgün, küçükler için de mallarının haczi veya bir defaya mahsus muazzam bir para cezası.
• Böylece mahkemeler, hâkimler, mübaşirler, yargılama usulleri ve bütün müdürleri, gardiyanları ile hapishaneler kaldırılmış olur, hem cemiyet eskisi kadar korunur, hem de muazzam bir para ve vakit kazanılır.

• Fakat, davalar tamamıyla kaldırılmış olmayacaktır. Biliyor musunuz, kimlere dava açılacak? Güya suçsuzlara!

• Suç işlemiş olanlara dava açmak pahalıya mal olan bir aptallıktır, suçsuzları ise muhakeme etmek, vazifesini bilen her devlete en yüksek bir borçtur.
• “Kusursuz” zannedilen, “namuslu” denilen nezaret altında bulundurulur ve muhakemeleri yapılırsa, “işlenecek” suçların yarısının önüne geçilmiş olur.

• Her nahiyenin bir “teyakkuz ve ihtiyar komitesi” bulunmalıdır.
• Bu komite, yaşayışları itibariyle suç ve cinayet işlemeye müsait veya eğilimli herkesi –ki, bunların sayıları çoktur- gözaltında bulundurmalı ve icabında mahkemeye sevk etmelidir.

• Bu sayılanların yüzde otuzunun günün birinde zaten akıbeti fena olacaktır. Bu itibarla onların muhakemesi sadece faydalı değil, lâzımdır da!
• Zira, cinayet işlemiş olanların muhakemeleri ne kadar yersiz ise, cinayet işlemek üzere bulunanlarınki o derece gerekli ve üstelik vazifedir.

• Ahlak ve toplumun huzuru suçlulara açılan beyhude ve masraflı davalarla elde edilemez. Bunun temini, ancak, masumların sürekli muhakemeleri ile kabildir.

Melancholia adlı mavi bir gezegen hızla dünyaya yaklaşmaktadır ve her ne kadar bilim insanları tersini söylese de çok yakında dünyaya çarpacak ve onu tamamen yok edecektir. Her şeyden uzak güzel bir şatoda birbirine güneşle ay (ya da Dünya ve Melancholia) kadar zıt iki kızkardeş; Justine (Kirstin Dunst) ve Claire (Charlotte Gainsbourg) hem geçmişleri hem de dünyanın sona erdiği gerçeğiyle yüzleşmek zorundadır. Filmin tüm zıtlıkları (Dünya-Melancholia, Histeri-Melankoli, Yaşam-Ölüm) bize bu iki kardeş üzerinden verilir, uçarı küçük kardeş Justine tüm karamsarlığıyla Melancholia’yı yani ölümü, ayakları yere basan abla Claire ise histerik Dünya’yı yani yaşamı temsil eder. İkisi de dünyanın sonu gerçeğine kendilerine göre tepkiler vereceklerdir ama ne yaparlarsa yapsınlar dünyanın kaderini değiştirmek ellerinden gelmez. Öfkeli ve sert Trier filmlerinin aksine, bu film dünyanın ölümlüğünü kabul etmiş ve ona son bir saygı duruşu sunmak isteyen bir Trier’in elinden çıkmadır, şiirselliği de melankolikliliği de bu kabullenişten gelir.

Filmi özel kılan en önemli nokta ise sinema tarihinin belki de en görkemli sahnelerinden biri olan giriş sahnesidir. Bu sahnede dünyanın sonunun geldiği görsel sanat tarihi referanslarıyla kurulmuş tablolar ve onlara eşlik eden Wagner’in Tristan ve Isolde operasının girişiyle verilir. Filmin başında belki bu sahne bize çok fazla şey anlatmaz, ama bizi içine alan görüntülerle hiç zorlanmadan filmin ruh haline bürünüp, Justine’in dünyanın sonu karşısındaki teslimiyetine bürünürüz.

‘Melankoli’ belki herkesin zevk alacağı hatta izleyecebileceği filmlerden biri değil, ama bir kere izlediğinde kolay kolay etkisinden kurtulanamayacak bir film olduğu kesin…

‘Melankoli’ (‘Melancholia’) 2011, yönetmen Lars Von Trier, oyuncular Kirstin Dunst, Charlotte Gainsbourg, Kiefer Sutherland, Alexander Skarsgård, görüntü yönetmeni Manuel Alberto Claro, senaryo Lars Von Trier, kurgu Molly Marlene Stensgaard

2000 yılında Alper Bakıner tarafından bir sahne projesi olarak tasarlanan Luxus 2005 yılında kuruldu. Müzik alemindeki duruşlarını kendi cümleleriyle:  “…biz; son kalan kar birikintisini oynaşmaya mekan tutmuş iki çılgın kedi için çalarız yalnızca… ve lakin herkes bundan sebeplenir…” şeklinde ifade eden grup “Acayip Şeyler” adlı ilk albümlerini Yakartop Müzik etiketiyle 2008 yılında beğenilerimize sundu.
Bu albümde kendilerine ait olan şarkıların yanı sıra  Neden Saçların Beyazlamış Arkadaş – Haydar Haydar – Yuvasız Kuş ve Üsküdar’a Gideriken gibi hepimizin bildigi şarkıların coverlarına da yer verdiler.

Kendi deyimleriyle “oriental blues” tarzındaki bu albümden ilk kliplerini sözleri Cengiz Tekin’e müzigi Rıfat Şallıel’e ait olan ve hemen hemen hepimizin tarzi olsun olmasın çok iyi bildiği “Neden Saçların Beyazlamış Arkadaş” adlı şarkıya çektiler. Daha sonra sözü müziği grubun kurucusu aynı zamanda solisti ve kemancısı olan Alper Bakıner’e ait olan ve albüme adını veren “Acayip Şeyler” e ve son olarak yine sözü müziği Alper Bakıner imzalı “Balans ve Tolerans” adlı şarkıya klip çektiler.
Balans, Shaft, Araf, Hayal Kahvesi gibi bir çok mekanda verdikleri canlı performanslarla dikkatleri üzerlerine çekerek sağlam bir dinleyici kitlesi edinen grup projelerinin nihai hedefini eğlence olgusuna hipnotik bir boyut kazandırmak şeklinde açıklıyor ve ekliyordu;  ”Bu, hani sakız gibi uzayan, ´çalgıcı´nın artık ne çalacağını şaşırıp kendini upuzun doğaçlamalara verdiği, eski usül sokak düğünlerindeki kendinden geçmiş hissiyata deli gömleği giydirmekle eşdeğer bir durum; “Hipnotik Eğlence…”

3 yıllık bir aradan sonra “Bi’lareya” isimli 2. albümlerini Anadolu Müzik etiketiyle 2011 yılında çıkardılar. Bu albümde de kendi bestelerinin yanı sıra Bir Kadeh Daha Ver ve Ada Sahilleri gibi bilinen şarkıların coverlarına yer verdiler.

ilk kurulduklarında keman, akordeon, akustik gitar ve perküsyondan olusan 4 kişilik bir toplulukken ilk albümleriyle birlikte gruba klarnet, bas gitar ve bateri ekleyerek en basindan beri tasarlanan hali aldılar. 2. albümlerinde bu 7liye bir de trombon ekleyerek daha da zengin bir müzikal altyapı ile dinleyici karşısına çıkmaya başladılar.

Bugüne kadar Barış Bölükbaşı, Ömer Erciyes, Canay Cengen gibi müzisyenlerinde kadrosunda yer aldığı grubun son hali:

Alper Bakıner: Keman-Vokal
Kamucan Yalçın: Klarnet-Vokal
Ozan Akgöz: Akordeon
Burak Beyrek: Bateri
İsmet Kızıl: Perküsyon
Cem Kurt: Gitar
Olcay Bozkurt: Bas Gitar
Mikail Şimşek: Trombon

bukadar gevezelik yeter biraz da dinleyelim.. birkaç örnekle grubu biraz daha tanıtmaya çalışacağım öncelikle grubun ilk albümlerine ismini de veren ve içeriğiyle müsemma bana birşeyler oluyor dedirten şarkıları Acayip Şeyler’le başlamak istiyorum

ikinci olarak benim coverları arasındaki favorim olan Haydar Haydar’la başbaşa bırakıyorum sizi

yeni albümlerinden 2 şarkıyla yazıma nokta koyma vakti geldi. ilk olarak söz müzik Alper Bakıner.. Romantizma

ve son olarak yine bir cover Bir Kadeh Daha Ver….

1963 senesinde, arkadaşları ile kurduğu “Dinamitler” adlı grupla sahne almaya başlayan Cem Karaca, grubun dağılmasının ardından, “Bekledikleriniz” ile müzik hayatına devam etti.

Ardından, “Apaşlar” adlı grubu ile 1967-69 altın mikrofon müzik yarışmasında ikinci oldu. Apaşlar’ı Kardaşlar izledi,Kardaşlar grubu ile kaydettiği “Dadaloğlu” adlı parça, büyük ses getirdi. Cem Karaca Kardaşlar’ın ardından Moğollar ile bir süre yoluna devam etti. Moğollar grubunun dağılmasının ardından ise Dervişan grubunu kurdu. Cem Karaca ilk stüdyo albümü sayılabilecek, “yoksulluk kader olamaz”ı Dervişan ile beraber çıkardı.

1987 yılına kadar Almanya’da sürgün hayatı yaşadı.
1997 yılında Ağır Roman filminin müziği olarak yeniden kaydedilen “Resimdeki Gözyaşları” şarkısıyla popüler oldu.

Kahpe Bizans filminin müzik albümü için 3 şarkı yapan Cem Karaca, filmde ufak bir rol de aldı.
2000′li yıllarda Barış Manço’ nun grubu Kurtalan Ekspres ile sahne aldı.
8 Şubat 2004 tarihinde, solunum yetmezliği sebebiyle 58 yaşındayken, aramızdan ayrıldı.

Resimdeki Gözyaşları şarkısı ilk kez 1968 yılında Ferdy Klein Orkestrası ile kaydedilmiştir.
Cem Karaca’nın müziğimizin temel taşlarından olduğunu düşünmüşümdür hep. Görünüşü, sesi, şarkıları ile kendisi marjinal bir insandı, ve bana kalırsa pek çok insana ilham ve cesaret vermiştir bu yönüyle. Memleketin, halkın sorunlarına, fakirliğe, adaletsizliğe eğilmiştir şarkılarında. Anlattığı aşk, anlattığı hasret, yoksulluk, gurbet hepsi bizim içimizdedir, bizdendir, belki de bu yüzden çok sevdik Cem Karaca’yı, kolormatik gözlüklerini, şapkasını, saçını sakalını ve elbette şarkılarını.

Ölüm yıl dönümünde kendisini, en sevdiğim şarkıyla anmak istedim. Dinlerken, akla bir şeyler getiren şarkılardandı onun şarkıları. Buyrun, dinleyin ve düşünün siz de.

judith marie, kayıtsız biri

bu kelimeyi kaç kez duydun hayatın boyunca ? itiraf et kendine. en azından kendine yalan söyleme ve bu soruyu sor. içi boş bir kelime olmaktan çıkalı ne kadar oldu sahi ? “kayıtsız, şartsız, koşulsuz.”

tek düze yaşamaktan dem vururken aslında öyle yaşamadığını, gittikçe “insan”lığın anahtar kelimelerinden uzaklaştığını. uzaklaştıkça modernleştiğini, modernleştikçe insanlıktan çıktığını. itiraf et kendine.

ikiyüzlülükle itham ederken karşındakini, kaç yüzlü olduğunu sor kendine. yüzleş ! sadece kendine dürüst olabilmeyi başar en azından…

günler geçiyor. bir-iki-üç-dört… devamlı hayata çentik atmaktan bıkıyorsun. vazgeçiyorsun. çünkü günler geçtikçe değişiyorsun, zaman geçtikçe anıların zayıflıyor. hafızana yeni kareler ekleniyor. yeni maddelerin peşinde, arayışta buluyorsun kendini. oysa onun için süre devam ediyor …binelliüç-binyüzelliüç-ikibinyüzelliüç.

yine kendine dön ve itiraf et. kime veya hangi maddeye bu kadar şartsız bağlanabilirsin ki ? çünkü senin yolun hep devam ediyor. kareler arttıkça hafıza, geçmişi siliyor. vücut fizyolojin değişiyor. saçların ağarıyor, yıllanıyorsun. yemek yiyor, sevişiyor, uyuyorsun. bazen aklına geliyor belki. ama hiç bir zaman eskisi gibi olmuyor. karşılık almıyorsun çünkü. diğer tarafta var olan sadece bir karanlık.

ağırlaştırılmış müebbet…
bazen rüyalarına giriyordu. onu tekrar hissedebilmek için yalvarıyor, dua ediyordu. onun farklı olduğunu bildiği için bu kadar bağlıydı. kafası çalışan adamdı james. sorgulardı. herkes gibi hayatına devam ediyor. başkalaşıyor, kareleri siliniyordu. ama birşey vardı, hissediyordu. gönül borcu gibi düşünüyordu belki de. belki de kendisi ifade etsin kendini ;

” Gün ışığı loş, soğuk bir ışık bırakıyor
Bu ışıkta seni görmek zor
Lütfen bu küstah teklifimi affet
Yaratıcının yüzünü görmelisin
Gözlerine bak
Gözlerine bak ve de ki
Ben bi yalanı yaşamadım, hiç hayat almadım
Ama kesinlikle birini kurtardım ”

kimi ülkede ! canilerin dahi hapiste yatmadığı kadar bekledi onu. kutsala ibadet eder gibi.
on bin gün.

james,
hayatta onu kayıtsız şartsız, koşulsuz tek seven insana ödedi bu ağıtla gönül borcunu.
sadece on yedi dakika ediyor sözleri.

onu da koşulsuz yapamadı annesi gibi, anneler gibi…
on bin gün makineye bağlı yaşayan annesinin maddi bir reaksiyonuna cevap verebildi sadece.

Maynard James Keenan. Kuşkusuz vefakar bir oğul. 10.000 gün komada kalan annesi için son albümünde yaktığı o ağıt bunu bana ispatlıyor. Bu karanlık ve başkaldırıcı karakterini genelde Tool’da gördük. Sisteme karşı yazdığı sözler, albüm kapaklarının aldığı sansür veya aldığı ödüller pek umrunda değildi. İnsanlar için değil, kendi için müzik yapıyordu. Bizle paylaşma nezaketinde de bulunduğu için müteşekkiriz. Büyüleyici sesi, sahne performanlarındaki kendine has ! tavırları onu farklı kılan özelliklerinden.

MJK bir çok yüzlü bir figür. 1964 yılında doğdu. 18 yaşında katıldığı orduda öğrenim görürken ayrılıp. Sanat ve tasarım okulunda okumaya başladı. Kaderini de o şekilde çizmeye başlamıştı ki, orduda kalsaydı dünya ne kaybettiğinin farkında olmayacaktı. 1-2 kısa süreli grup maceralarından sonra ilk olarak 1991 yılında Tool grubunu kurdu. Buna zaten değinmiştik.

Ardından A Perfect Circle geldi 1999 yılında. daha elektronik ritimlerin hakim olduğu bu grup onun farklı bir tarafını ortaya koyuyordu. APC için yazdığı sözler de daha farklı felsefeleri içermekteydi. İki grubunda solistliğini yapan MJK adeta bu gruptaki karakterinin farklı olduğunu anlatmak ister gibi, sahne şovlarında, albüm fotoğraflarında, kliplerde peruk takarak farklı bir imaj çizmişti. 2006 yılına kadar faal olan bu grupta çok yönlü müzikal altyapısını sergiledi.

Puscifer adı altında solo bir kariyer yarattı kendine. Trip-hop olarak adlandırabileceğimiz bu deneyimde yaptığı ilk albüm 2007 yılında çıkan V is for Vagina adlı albüm. Bütün farklılıkları gibi kurduğu gruplar, albüm ve şarkılarındaki adlar herhalde göze, dikkat çekici bir unsur olarak çarpıyordur. Daha çok elektronik altyapıyla süslü bu solo kariyerde, şarkılarındaki yine o ironik-eğlenceli sözler de dikkate değer.

Kendi projeleri dışında Tori Amos, Deftones, David Bowie, Alice in Chains, Rage Againts the Machine bir çok grup/kişi ile de çalışmıştır. Deftones’un en iyi şarkılarından Passenger’da onun vokali vardır. Them Bones, Bring Me The Disco King gibi şarkılarla da liste uzatılabilir. Soundtrack’leri ise, Constantine, Underworld, Resident Evil gibi birçok filmde kullanılmıştır. Ayrıca Arizona’da şarap üreticiliği yapmaktadır.

Kendisiyle ilgili bu detayları genişletmeye devam etmenin gereksiz olacağı kanısındayım.

Maynard James Keenan.

Kel bir adam. Boyu kısa. İnanılmaz da çirkin. Genç kızları peşinden koşturamadı. Kimse sahneye iç çamaşırı atmadı belki de onun için. Peki kimin umrunda ? Hiç bir zaman kendisini ön plana çıkarmak için çaba sarfetmedi. Bütün yaptıklarını kendisi için yaptı. Bir çok popüler grup unutulmamak adına ardı ardına albümleri sıralarken, o işine baktı. Dünyaya götüyle gülebilecek kadar vurdum duymaz, dünya da insanları kendi kendine sorgulatabilecek kadar felsefik, gerektiğinde karşısına tanrıyı alabilecek kadar da duygusal bir evlat… Konser sırasında kimse yokmuşcasına dünyadan soyutlanmış şarkı söyleyen mesafeli, sahneye atlayan müridini kündeye getirip üstünde şarkı söyleyen muzip, kendini şarkıya kaptırıp kendine has dansını yapabilecek kadar da doğal. Daha önce de söylediğim gibi. Çok yüzlü. 3. gözü olan insan.